Persoonlijk

Het gaat niet over eten

Een eetstoornis. Het gaat niet over eten. Het gaat niet over de dunste van de wereld willen zijn. Het gaat niet over jezelf uithongeren, tot je niet meer kunt. Het gaat niet over eten weigeren en ruzie maken met iedereen in je omgeving. Het gaat niet over sporten tot je erbij neervalt en littekens krijgt op je rug van de vele sit-ups die je gedaan hebt.

Een eetstoornis. Het gaat niet over het wegen van ieder voedingsmiddel dat je eventueel tot je neemt. Het gaat niet over stoppen met eten omdat je een paar kilootjes kwijt wilt. Het gaat niet over een uit de hand gelopen dieet. Het gaat niet over er uit willen zien als een model. Het gaat niet over het genieten van het gevoel dat je ervaart als je weer wat eten geweigerd hebt.

Een eetstoornis. Het gaat niet over tien keer per dag op de weegschaal staan en jezelf helemaal gek maken met het getalletje dat je ziet. Het gaat niet over een levenswijze of een cultuur. Het gaat niet over iets wat bij de puberteit hoort. Het gaat niet over snel nog wat kilootjes kwijtraken voor de zomer. Het gaat niet over er goed uitzien voor de jongens en zo een vriendje krijgen.

Een eetstoornis. Het gaat om een laag zelfbeeld. Zo laag dat je er alles aan doet om te verdwijnen van de wereld. Het gaat om een manier van zelfmoord, die langzaam en heel pijnlijk is. Het gaat om het verliezen van alles wat je had, omdat je met een eetstoornis niet uit eten kunt gaan met vrienden of uit kunt gaan zonder tien keer op een avond flauw te vallen. Het gaat om angst. Het gaat om verdriet. Het gaat om pijn.

Een eetstoornis. Het gaat om het ervaren van controle. Controle over je eten, controle over je lichaam. Controle, de controle die je jarenlang niet had en nu weer terugpakt. Het gaat om het verliezen van vriendschappen en het langzaam maar zeker vereenzamen. Het gaat om het verdoven van emoties, omdat dat nog altijd makkelijker is dan de emoties recht in de ogen kijken.

Een eetstoornis. Het gaat om je veilig willen voelen. Je geborgen willen voelen. Het gaat om de zoektocht naar veiligheid en houvast. De houvast die je in het gezonde leven niet meer had, omdat alles om je heen zo onveilig geworden was. Het gaat om je willen verstoppen voor de grote boze buitenwereld, omdat alles zo groot en zo eng is. Het gaat om doodsbang zijn voor alles er komen gaat, omdat je vertrouwen in de ander zo vaak beschaamd is.

Een eetstoornis. Het gaat om een manier van leven te hebben gevonden, waarmee je veilig denkt te zijn, maar jezelf in werkelijkheid kapot maakt. Het gaat om het uitvallen van organen, ziekenhuisopnames, behandelingen en broze botten. Het gaat om de angst van je dierbaren, angst om jou te verliezen. Het gaat over ziek zijn. Ernstig ziek zijn, zo ziek dat anderen je dwingen om te eten. Het gaat over een verstoord beeld van jezelf en de wereld.

Een eetstoornis.

Het is een strijd. Een gevecht waar nooit een einde aan lijkt te komen als je er middenin zit. Een strijd die door velen niet gewonnen wordt. Een gevecht met jezelf, met de gedachten in je hoofd, de gevoelens in je lijf. Een strijd van leven of dood.

Een eetstoornis.

Het gaat niet over eten.

eat_thumb_566x472

Advertenties

Een gedachte over “Het gaat niet over eten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s